Wedergeboorte

De Bergen van Verzet

http://www.youtube.com/watch?v=vTkHwUocbA0

De Bergen van Crystal – Eind Juni 1010 YK
De gebroken groep stapt uit de ruïnes van de tempel het gebergte in. Van de stad, die theoretisch gezien niet ver zou moeten zijn, is niets te zien. Gedachten spoelen langs hun geesten, als kristal helder water door een stroom; nieuwe gedachten en gedachten oud als de stenen zelf. Het is niet vreemd om je voor te stellen dat zich in deze bergen het laatste verzet tegen de onderdrukkers van Riedra ophoudt. Het pad brengt de avonturiers omlaag langs marmeren zuilen en bessenstruiken, naar een open veld vol vreemde, groene gewassen. Twee mannen, beiden met lang haar en gehuld in purperen en blauwe gewaden, houden begroetend de handen omhoog. Als de groep dichterbij komt vouwen de mannen de handen samen en buigen eerbiedig. De goblin, twee halflings, en dwerg buigen ongemakkelijk terug.

“Mijn naam is Chapell,” begint de kleinste van de twee mannen, een stevige figuur met rossig haar en brede kaak, “welkom in ons heiligdom.”

“Heiligdom voor wat? Welke God heeft U?” vraagt de goblin, terwijl hij onderzoekend naar de mannen speurt.

“We aanbidden hier al het leven en het Pad van het Licht,” valt de tweede, langere, donkere man hem bij, “jullie zijn hier veilig en welkom als jullie komen in vrede.”

De groep glimlacht, de vreemdelingen glimlachen terug, dan valt hun oog op de gebroken lichamen van de kameraden die de helden meezuilen.

“Ik zie dat de catacomben niet goed voor U zijn geweest.” zucht Chapell, terwijl hij bezorgt neerknielt bij Gustaf. “We brengen ze meteen naar Dani, zij kan ze misschien helpen.”

Het dorp waar de mannen wonen bestaat uit een hand vol eenvoudige lemen hutten om een put gebouwd in het midden van de vallei. De grootste hut is wit gekalkt en beschreven met magische runen. Terwijl de groep achter de mannen aan loopt verschijnen vrolijk geklede kinderen, vrouwen en mannen van alle leeftijden en volgen de nieuwelingen tot aan de kerk.

Binnen is het simpel ingericht, met afgewerkte banken en magische lantaarns. Op de voorste bank zit een statige vrouw, met lang blond krullend haar. Om haar hoofd draagt ze een zilveren ketting met een kristal dat op haar voorhoofd ligt. “Ik heb jullie komst gezien, Jack, Jerry, Sophia en Whurdin. Ik zal jullie vrienden helpen in ruil voor een gunst.” De vrouw staat op en buigt beleefd naar de groep. “Het artefact dat jullie zoeken is gevaarlijk voor heel Eberron en mag nooit in de verkeerde handen vallen. Jullie moeten me beloven het te vernietigen als jullie het vinden. Dan moeten jullie wachten in de Tempel tot de Duivel zelf zijn prijs komt ophalen. Daar zullen jullie wraak krijgen, of de dood vinden.” Ze kijkt jullie indringend aan, terwijl het kristal zacht roze gloeit. “Breng uit de tempel een mand vol heilige Tola bloemen mee. Ze groeien bij de motor in het centrum van de tempel. Doe dit voor mij en jullie schulden zijn afbetaald. Laat jullie vrienden hier. Vannacht slapen jullie in ons dorp. Als jullie morgenochtend terug komen dan ademen jullie vrienden weer, dat beloof ik. Volg dan Chapell naar de tempel aan de rand van de bergen, wij weten van een ingang die de Riedrans niet kennen.”
Die nacht slapen de helden allen bij een ander gezin en horen ze de verhalen van het verzet. Van veroveringen en kwaad. Maar die verhalen zijn voor een andere keer.

Comments

Gentlemanic

I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.